Niets anders dan terecht en dat laten ze op House Of Blues dan ook maar weer eens horen.
Met een flinke brok energie houden ze het publiek op een fantastische manier bij de les. Zo goed zelfs dat Tineke Schoenmaker het publiek in de grote zaal al vertwijfeld vraagt of het soms gezellig is in de andere zaal. Tja Tineke, Barrelhouse heeft toch echt concurrentie!
Niks dan lof dus opnieuw over The Brothers, perfecte gig met een fantastisch geluid weer van ‘de zwagers’. Complimenten!!

Na een korte ombouwpauze is het de beurt aan de band waar we eigenlijk voor waren gekomen, The Veldman Brothers. Deze band bestaat uit de broers, zanger/gitarist Gerrit Veldman en harpenist/ keyboardspeler Bennie Veldman, drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes.
Dit viertal draait alweer een aantal jaren mee in de Nederlandse bluesscene en behoeft voor de meeste bluesfans eigenlijk geen introductie meer.

Vanaf de opener Harponized lukt het hen om het publiek op hun hand te krijgen. In een mum van tijd ging er voor het podium dan ook menig beentje van de vloer. En we kunnen het niet vaak genoeg zeggen… Wat een heerlijke band.
Zowel vocaal als instrumentaal zit deze band goed in elkaar. Bennie wisselde zijn mooie spel achter het Hammond orgel regelmatig af met uitstekend bluesharp spel en goede zang. De gitaarsolo’s die broer Gerrit ten gehore brengt zijn zoals altijd met veel gevoel, emotie en virtuositeit gespeeld. De strakke ritmesectie legt daarbij een degelijk fundament onder de nummers. 

In ruim twee uur, verdeeld over twee sets, komen er diverse eigen composities voorbij waaronder “All Those People” (helaas zonder reprise), “One More Change” en het jazzy “Everyday I Play The Blues”.
Uiteraard schuwt het viertal ook het betere coverwerk niet en horen we o.a. het opzwepende en energieke door Willie Dixon geschreven nummer “Let Me Love You Baby” voorbij komen.
Rond de klok van twee uur is het einde daar maar de band mag het podium niet zomaar verlaten en krijgen we nog een drietal covers voorgeschoteld…. de klassiekers “Dust My Broom” van Elmore James, “Manisch Boy/Hoochie Coochie Man” van Muddy Waters en “Who Knows” van Jimi Hendrix, waarin de band nog een keer het onderste uit de kan haalt. Al met al een uitermate geslaagd optreden!!

Als we iets na 19:30 uur de Kentering betreden zijn The Veldman Brothers net aan hun optreden begonnen.
De zaal is op dat moment nog maar voor de helft gevuld maar dat weerhoudt het getalenteerde viertal er niet van om helemaal los te gaan.
Bennie verwisselde zijn mooie spel achter het Hammond orgel geregeld af met uitstekend bluesharp spel en met dito zang. De gitaarsolo’s die broer Gerrit ten gehore bracht zijn om de vingers bij af te likken.
Bovendien is ook Gerrit gezegend met een goede zangstem.
Als je dan ook nog beschikt over een strakke ritmesectie in de vorm van Donald van der Goes op basgitaar en Marco Overkamp op drums dan kan de avond niet meer stuk.
Naast eigen werk waaronder het schitterende “One More Chance” schuwt dit viertal ook het betere coverwerk niet en horen we o.a. mooie uitvoeringen van de Allman Brothers kraker “Statesboro Blues” en “Who Knows” van wijlen Hendrix voorbijkomen.

Het complete verslag kun je hier lezen

Het is pauze, en iedereen geniet van een lekker drankje of hapje, want tijdens deze happening worden er ook speciale Surinaamse hapjes geserveerd, die ook gretig aftrek vonden.
De soundcheck gaat niet helemaal van een zijden dakje, want er staat van alles doorheen te loeien, en dan kan je volgens mij dat ook helemaal niet doen.
Enfin, na wat gedoe, toch gelukt, en The Veldman Brothers laten zien, dat ze Forever hun naam hebben gevestigd in dit boeiende Purmerend.
De heren hadden er zin in, en het was voor mij een grote verrassing om te zien hoe deze band gegroeid is.
Het Succes van” Home” ligt al een tijdje achter ons, en het nieuwe album is in aantocht dus, en staat op de rand van uitkomen.
Ook vieren de boys een feestje dit jaar 5 jaren al deze band, top gewoon.
Een mix van Chicago, Texas, Traditionele Stuff, maar vooral ook” eigen getint” uitgevoerd.
Tijdens dit optreden waren er al wat nieuwe nummers van het album te horen, en een 2 tal slowblues nummers die werkelijk ongekend goed waren, met een gitaarsoli waar je het werkelijk Koud van kreeg, met heel veel Stevie Ray, Hendrix invloeden, maar werkelijk hele grote klasse.
Die Gerrit is echt een meester op zijn instrument, en kan ook nog eens ongemeen goed een rauwe strot etaleren.
De toetsen in deze band zijn ook ruimschoots aanwezig, en vormen een groot bestanddeel van de Sound van De Veldman Brothers naar mijn idee, en laat deze Veldman Brother ook nog eens heerlijk te kunnen scheuren op zijn Smoelschuif, wauw zeg ik dan.
Alles wordt dan ook nog een superstrak gehouden door de bassist en driving Force drummer.
Een band waar Nederland supertrots op mag zijn.
Jammeer is wel dat het geluid in het begin even zoeken was, en ook bij Mr. Boogie Woogie was dat het geval, maar dat werd helemaal goed gemaakt.

De tent barste bijna uit zijn voegen, toen de heren als afsluiter, na bijna 2 uur en een kwartier te hebben gespeeld “Who Knows” van de Band of Gipsy’s er uit knalde, en ondergetekende werkelijk helemaal uit zijn Plaat ging.
Needles to say dat ik een enorme Hendrix fan ben, maar oei wat deed deze band dat voortreffelijk, en dat vond ik vast niet alleen, want de heren werden een aantal keren met een ovationeel statement bedankt.
Een avond om trots op te zijn, met dan helaas wel het uitvallen van die andere Nederlandse trots: 12 Bar Blues band, maar die zullen zich ongetwijfeld gauw weer melden in het circuit, en ik wens ze sterkte en beterschap toe.
Ieder die bijgedragen heeft tot dit onvergetelijke muzikale schouwspel wil ik hierbij dan ook hartelijk bedanken voor hun inzet en enthousiasme.
Until next year.

Het complete verslag kun je hier lezen.

....Op de ‘Studentstage’ laten The Veldman Brothers en Twelve Bar Blues Band zien meer te zijn dan een ‘ombouwpauze-act’ en krijgt de voornamelijk stevige blues goede respons.
De grote vraag voor velen is waarom deze heren niet op het grote podium te zien zijn.

Het complete verslag kun je hier lezen.......

Wat de heren Veldman en Veldman héél goed hebben begrepen, is, dat als je een kans krijgt om je in één klap in de hele grote kijker te spelen, je die kans met beide handen en in volle overtuiging moet aangrijpen.

En dat is wat Gerrit en Bennie Veldman doen op het "Student Stage' van Moulin Blues 2009.
Samen met Donald van der Goes op bas en Marco Overkamp, spelen 'The Veldman Brothers' een perfecte high energy-gig en veroveren bij velen een plekje op de lijst met hoogtepunten van het festival.
Wat mij betreft had de band met gemak een aantal van de acts op het hoofdpodium kunnen vervangen.
Wat van dichtbij komt is in dit geval dus opnieuw erg lekker!

Hoogeveen Het Bluesfestival van vrijdagavond in Theater 'De Tamboer', is een succes geworden. Om 21:30 uur hadden al 1030 mensen de kassa gepasseerd. Dat is bijna 20% meer publiek dan bij de editie van 2006. Voor de liefhebbers van de blues was er voor elk wat wils te vinden, van de Bluesrock tot de Delta blues.

...Record aantal toeschouwers, 20% meer publiek...
De prima georganiseerde avond begon al vroeg met 4 gelijktijdige optredens om 20:15 uur. In de Passagezaal traden 'The Veldman Brothers' op in plaats van BJ Hegen. Het was uiteraard jammer dat de Drentse bluesband er niet bij kon zijn maar wat de vervangende 'Veldman Brothers' brachten was grote klasse. Zij hadden al eens eerder in café 'De Lijst' een staaltje van hun kunnen laten zien maar in de nieuwe bezetting, met op bas Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp, zal het niet lang meer duren voordat zij doorbreken naar de top. Zij brachten de kenmerken van de blues, zang afgewisseld met instrumentale improvisatie, op een aansprekende manier. Het duurde dan ook niet lang voordat de zaal, inclusief het balkon, geheel vol zat. Vooral de gitaarsolo's van Gerrit Veldman spraken tot de verbeelding. Hij 'spreekt' met zijn gitaar en haalt het onderste uit de kan. Kortom, een optreden dat de 'Hoofdact' had kunnen zijn.

( The Veldman Brothers als afsluiting van dit Festival ) -

 ....De avond was al geslaagd na de optredens van deze toppers maar na het optreden van The Veldman Brothers ontstond helemaal het gevoel dat het publiek getuige was geweest van iets heel bijzonders.
De broers Bennie en Gerrit Veldman speelden met zoveel bezieling dat het onmogelijk was om niet zwaar onder de indruk te zijn. Gitarist Gerrit Veldman speelde de rauwe rock vanuit zijn tenen.
Het samenspel met Bennie sloot zo geweldig op elkaar aan, daar moet je broers voor zijn om elkaar zo aan te voelen....

De zaal begon deze zondagmiddag al vroeg vol te lopen.
Er waren opvallend veel mensen bij die ook het optreden van de Veldman Brothers in Culemborg hadden meegemaakt.
De geluidsmannen waren ruim een uur voor de band gearriveerd en zodoende was het opbouwen en soundchecken ruim op tijd klaar. Om 16.15 uur begonnen de aanwezigen al te vragen of ze nog niet konden beginnen.
Maar tijd is tijd en om 16.30 gooiden de gebroeders Veldman de beuk erin.
Bennie vertoonde zijn kunsten met zijn beide hammondorgels en Gerrit gaf een paar solo?s op zijn gitaar.
Ondanks alle voorbereiding bleek, toen Bennie zijn mondharmonica ging gebruiken, dat er geen geluid uitkwam.
Nadat dit probleem verholpen was, bleek hij ook met dit instrument prima uit de voeten te kunnen.
Natuurlijk moeten zulke muzikanten een goede ondersteuning hebben en die hebben ze met de twee beroepsmuzikanten Sebas van Olst (bas) en Marco Overkamp (drums).
Het enthousiasme van de band sloeg ook over op het publiek en dat kwam steeds meer naar voren.
Gerrit op zijn beurt kwam het podium af en begaf zich tussen het publiek.
Dat Gerrit niet voor niets deel uit maakte van een Jimi Hendrix tribute band bewees hij ook.
De band speelde ook een aantal nummers van Jimi, waarbij Gerrit de gitaar ook op zijn rug en met zijn tanden bespeelde. Dat niet alleen het publiek maar ook de band het prima naar zijn zin heeft gehad bleek uit de mail die wij de volgende dag ontvingen.

.................Na dit optreden van deze sympathieke Amsterdammer, beklommen de vier heren van de Veldman Brothers het podium en gaven een puik optreden weg. Dit zijn echte muzikanten, die boven alles veel plezier hebben in het samen spelen en daar doormiddel van hun zelf geschreven nummers het ideale excuus voor in huis hebben. Bennie Veldman verwisselde zijn Hammond geregeld af met de mondharp en zijn broer Gerrit gaf een paar messcherpe solo's weg. Bij de Veldman Brothers heet de ritmesectie Marco Overkamp en Sebastiaan van Olst.

Geïnspireerd door de Blues and Rhythm & Blues, spelen zij hun songs en covers waarbij het geluid van de Hammond, Guitar & Bluesharp een belangrijke rol spelen. Ook deze band straalt in zijn eenvoud en het is juist die eenvoud die hun dwingt het bluesgevoel te laten spreken.

Technische bekwaamheid is natuurlijk nodig, maar als het hart niet spreekt, verzandt de blues al gauw in een voorspelbaar akkoordschema. Daar was op 9 april in het Brughuus in Valthermond niets van te merken.

Dr.Blues